Δύο πιλότοι χάθηκαν, αλλά η τηλεόραση διάλεξε ποιος «πουλάει»: Η ντροπή των καναλιών και η κατάντια μας

Δύο πιλότοι στη σιωπή, ενώ το τηλεοπτικό θέαμα συγκεντρώνει όλους τους προβολείς.

Ιωάννης Μπλέσιας και Δημήτριος Πέτρου. Δύο ονόματα που έπρεπε να γνωρίζει ολόκληρη η Ελλάδα - όχι να περάσουν σαν μια ακόμη λεζάντα στο κάτω μέρος της οθόνης.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, ένα F-4E Phantom II της Πολεμικής Αεροπορίας συνετρίβη κατά τη διάρκεια του Athens Flying Week στην Τανάγρα. Από τη συντριβή έχασαν τη ζωή τους ο 40χρονος Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας και ο 37χρονος Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου. Για την απώλειά τους κηρύχθηκε τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η είδηση προβλήθηκε. Τα κανάλια έδειξαν τις εικόνες της πτώσης, διάβασαν τις ανακοινώσεις και μετέδωσαν τα καθιερωμένα συλλυπητήρια. Και ύστερα, σχεδόν βιαστικά, προχώρησαν παρακάτω.

Τέσσερις ημέρες αργότερα πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ένας γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός τραγουδιστής, με μεγάλη διαδρομή και χιλιάδες ανθρώπους που συνδέθηκαν με τα τραγούδια του. Ο θάνατός του ήταν ασφαλώς μια ανθρώπινη τραγωδία και ο πόνος της οικογένειας και των φίλων του είναι απολύτως σεβαστός.

Αλλά από εκείνο το σημείο και μετά η ενημέρωση σταμάτησε να είναι ενημέρωση. Έγινε τηλεοπτική σειρά.

Ο θάνατος ως τηλεοπτικό προϊόν

Ώρες εκπομπών, δεκάδες συνδέσεις, «αποκαλύψεις», φωτογραφίες, βίντεο, δηλώσεις συναδέλφων, περιγραφές των τελευταίων λεπτών, αφιερώματα, θεωρίες, επαναλήψεις και συνεχείς τίτλοι. Ακόμη και σήμερα, 13 Σεπτεμβρίου 2026, τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του, η υπόθεση εξακολουθεί να παράγει αλλεπάλληλα δημοσιεύματα και τηλεοπτικά ρεπορτάζ για κάθε νέα λεπτομέρεια.

Τα κανάλια δεν πένθησαν απλώς έναν άνθρωπο. Εμπορευματοποιούν τον θάνατό του, τον τεμαχίζουν σε επεισόδια και τον σερβίρουν καθημερινά στο κοινό. Κάθε καινούργια λεπτομέρεια γίνεται τίτλος. Κάθε δάκρυ γίνεται τηλεοπτικό πλάνο. Κάθε ψίθυρος μετατρέπεται σε «νέα αποκάλυψη».

Την ίδια στιγμή, τα ονόματα των δύο πιλότων έχουν ήδη υποχωρήσει στη λήθη.

Δεν συγκρίνουμε ανθρώπινες ζωές - συγκρίνουμε δημόσιες προτεραιότητες

Καμία ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει λιγότερο από μια άλλη. Δεν ζυγίζουμε τον πόνο των οικογενειών ούτε αποφασίζουμε ποιος «δικαιούται» περισσότερο πένθος.

Συγκρίνουμε, όμως, τον δημόσιο ρόλο και κυρίως τον χώρο που επέλεξαν να διαθέσουν τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν τραγουδιστής και διασκεδαστής. Πρόσφερε μουσική, συγκίνηση και ψυχαγωγία. Αυτός ήταν ο δημόσιος ρόλος του και δεν υπάρχει τίποτε το υποτιμητικό σε αυτό.

Ο Ιωάννης Μπλέσιας και ο Δημήτριος Πέτρου είχαν επιλέξει μια ζωή εκπαίδευσης, πειθαρχίας, επιφυλακής και διαρκούς κινδύνου. Η δική τους καθημερινή μάχη ήταν να βρίσκονται έτοιμοι, ώστε η Ελλάδα να διαθέτει ανθρώπους ικανούς να υπερασπιστούν τον εναέριο χώρο και την ελευθερία της όταν χρειαστεί.

Έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορική επίδειξη και όχι σε πολεμική επιχείρηση. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την αποστολή στην οποία είχαν αφιερώσει τη ζωή τους. Η ειρήνη δεν προστατεύεται μόνο την ώρα της σύγκρουσης. Προστατεύεται καθημερινά με εκπαίδευση, ετοιμότητα και ανθρώπους πρόθυμους να αναλάβουν το ρίσκο που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα τολμούσαμε ποτέ.

Η ντροπή των καναλιών

Ντροπή δεν είναι ότι τα κανάλια κάλυψαν τον θάνατο ενός δημοφιλούς καλλιτέχνη.

Ντροπή είναι η εξοντωτική δυσαναλογία.

Ντροπή είναι ότι η ιστορία δύο αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας περιορίστηκε γρήγορα σε λίγα σύντομα ρεπορτάζ, ενώ ο θάνατος ενός επωνύμου μετατράπηκε σε πολυήμερο τηλεοπτικό μαραθώνιο.

Ντροπή είναι ότι μάθαμε λεπτό προς λεπτό τι συνέβη σε ένα ιατρείο, αλλά πολλοί Έλληνες δεν συγκράτησαν ούτε τα ονόματα των δύο πιλότων.

Ντροπή είναι ότι τα ίδια κανάλια που γεμίζουν τα στούντιο με σημαίες στις εθνικές επετείους δεν διέθεσαν ανάλογο χρόνο για να μας δείξουν ποιοι ήταν αυτοί οι δύο άνθρωποι, πώς υπηρέτησαν και τι άφησαν πίσω τους.

Ο τηλεοπτικός πατριωτισμός κοστίζει ελάχιστα. Η πραγματική μνήμη, όμως, απαιτεί χρόνο — και ο χρόνος των καναλιών διατίθεται κυρίως σε ό,τι φέρνει τηλεθέαση, διαφημίσεις και κλικ.

Η ευθύνη είναι και δική μας

Τα κανάλια θα ισχυριστούν ότι «αυτά θέλει να βλέπει ο κόσμος». Και ο κόσμος θα απαντήσει ότι «αυτά μας δείχνουν τα κανάλια».

Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς τη συνενοχή.

Κάθε φορά που παρακολουθούμε επί ώρες την ανακύκλωση του ίδιου θεάματος, κάθε φορά που πατάμε πάνω στον δέκατο τίτλο για την προσωπική ζωή ενός επωνύμου, ψηφίζουμε υπέρ αυτής της παραμορφωμένης ιεράρχησης.

Η κατάντια του ελληνικού λαού δεν βρίσκεται στο ότι πένθησε έναν τραγουδιστή. Βρίσκεται στο ότι έμαθε να συγχέει τη δημοσιότητα με την προσφορά, την αναγνωρισιμότητα με τη σπουδαιότητα και την ψυχαγωγία με το καθήκον.

Μια κοινωνία αποκαλύπτει τις αξίες της από εκείνους που επιλέγει να θυμάται.

Ας πούμε τουλάχιστον τα ονόματά τους

Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας, 40 ετών.

Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, 37 ετών.

Δεν χρειάζονται τηλεοπτικούς μαραθωνίους, κραυγές στα πάνελ ή τεχνητή συγκίνηση. Χρειάζονται κάτι πολύ απλούστερο και ουσιαστικότερο: να μη διαγραφούν από τη συλλογική μας μνήμη.

Γιατί, αν γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια από τις τελευταίες ώρες ενός διάσημου τραγουδιστή, αλλά δεν θυμόμαστε ούτε τα ονόματα δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στα κανάλια.

Βρίσκεται και μέσα μας.

Ντροπή στα μέσα ενημέρωσης που μετέτρεψαν τον έναν θάνατο σε εμπόρευμα και τους άλλους δύο σε υποσημείωση. Και ντροπή σε όλους μας, εάν συνεχίσουμε να τους επιτρέπουμε να αποφασίζουν ποιοι αξίζουν να μείνουν στη μνήμη μας.